که عشق آسان نمود اول
1شهریور1390
بهترین راهی که برای بانک داریِ الکترونیکیِ متمرکز در ایران می توانستیم بپیماییم، استفاده از تولید داخل و مهندسین نرم افزاری داخلی بوده وهنوز هم میباشد. دلایل بسیاری دارد که می توان به بعضی از مهمترین آنها که هنوز هم برقرارند اشاره کرد:
- تحریم و نداشتن پشتیبانی
لازم و عدم پاسخگویی قانونی و بین المللی
- تغییرات خلق الساعه ی
متولیان بانکی کشور و دولتِ غیر پاسخگو
- درخواست محصولات غیر متعارف از نظر جهانی و گاهی عقلی و عدم تطابق
با نرم افزارهای جهانی
- پرداخت هزینه کلان برای تغییرات که می تواند بیش از خرید محصول در
دو سال اول شود
- وابستگی سیاسی و ترس از عدم پشتیبانی در صورت بروز تنش سیاسی با
کشور فروشنده
با این باور اکثر بانک های کشور اقدام به تولید محصول خود
کرده یا محصولی تولید شده را که با انداره بانک آنها مطابقت داشت خریداری
کردند. بعضی از آنها راضی از خرید بودند و بعضی دیگر ناراضی شدند و هستند.
علت عمده نارضایتی، عدم برنامه ریزی برای پشتیبانی و
خدمات بعد از فروش بود. چون این محصول بسیار پیچیده است، تولید کنندگان
عقلشان فقط تا چند مرحله مقدماتی و حداکثر به انتهای مرحله یِ کلان اول، که
همان تولید و پشتیبانی توسط خود و برای خود است، در این مدت محدود میرسید.
این مشکل تاکنون هم در اکثر شرکت ها وجود دارد و با مشکلاتی که برای
خریداران به وجود آورده اند، دست و پنجه نرم میکنند.
برای غلبه بر این مشکل، مدیران و کارشناسانی عمیق، خبره و
برنامه ریز و زمانی مکفی لازم است.