جایگاه بنزین خارجی
25خرداد1389

     شرکت‌های بزرگ و کوچک نفتی در اکثر کشورهای آزاد جهان می‌توانند جایگاه عرضه فرآورده نفتی یا سوخت تاسیس نمایند. مالیاتی که این شرکت‌ها به دولت‌ها می‌پردازند، بقدری زیاد و بی‌دردسر است که تقریبا هیچ کشوری غیر از ایران (که همه چیزش با بقیه فرق دارد)، حاضر به تغییر روش نیست. هزینه خالص بنزین معمولی که به دست مصرف کننده ایرانی برسد و مالیات هم نداشته باشد، حداقل 600 تومان است.

     در ترکیه، بنزین معمولی و اکثر سوخت‌های دیگر کمی بیش از 3 لیره (که بیش از بیست هزار ریال است) عرضه میگردد. ماشین‌های مرسوم آنها هم کم مصرف نیستند. ارزش بنزین در خلیج فارس حدود 400 تومان است و هزینه حمل تا زمان عرضه در شهر و روستا بیش از 1000 ریال به ازای هر لیتر بنزین نمی‌شود. سود شرکت‌ها از عرضه مستقیم بنزین بیش از چند درصد نیست. بنابراین باقی می‌ماند مالیات هنگفتی که نصیب دولت می‌شود.

     توان اداری و سیاسی دولت مردان ترکیه و سایر کشورها موضوع سوخت را نه تنها مشکل و معضل نمی‌داند، آنرا فرصت دانسته و در جهت منافع مردم کشورشان بهره برداری مینمایند.

     چندین سال است که انواع سناریوهای مختلف برای بنزین توسط مدیران تازه‌وارد و دایم در حال تغییر و غیر کارشناس تدوین و ارایه میشود و تقریبا هیچ تغییری در هیچ کاری صورت نمی‌پذیرد. آنچه ثابت است، تغییر مدیران است. زیرا آنقدر خام هستند که چند روز بعد یا خودشان تغییر می‌کنند یا حرفشان را تغییر می‌دهند.

     یکی از بهترین روشهای آزاد سازی قیمت سوخت، آزاد سازی ورود و عرضه توسط شرکت‌های ایرانی و سپس توسط شرکت‌های خارجی است. ساخت و تاسیس جایگاه عرضه فرآورده را با رعایت کلیه استانداردهای ایران که چندان بهتر از خارجیها نیست و رعایت هم نمیشود باید به خودشان واگذار کرد. این کار را میتوان در سطح آزمایشی شروع و بعد از موفقیت، آنرا در تمام مملکت گسترش داد. روش‌های بسیاری برای کنترل و اخذ مالیات و سایر موارد وجود دارد که آنرا تبدیل به فرصتی برای درآمد دولت میکند. از این محل می‌توان به آبادانی کشور و رسیدگی به مردم محروم پرداخت.