پوزهای
مفقودی و سرقت شده
4بهمن1388
نابسامانی و تبعات یارانه گریبانگیر دستگاههای پوز نیز شده است. هر چیز که
آسان به دست آید، کم قدر میشود و با سهل انگاری نگهداری میگردد. رسم فعلی
بانکهای ایران در این باره این است که بدون دریافت هیچ گونه هزینه اولیه و
سالانه، و با اعطای انواع تشویقها و اعتبارات متنوع و گاهی کارهای
ناشایست، اقدام به نصب دستگاه پوز در فروشگاهی مینمایند.
بنابراین فروشگاهها چندان توجهی به حفاظت و حراست از
دستگاه بادآورده نمیکنند و گاهی با نصب آن مخالف هستند. بعضی از
فروشگاهها به دلیل رودر بایستی که با رییس شعبه یا مسولی در بانک دارند،
ناچار به نصب دستگاه میشوند و خود رغبتی به نصب آن ندارند. بعضی نیز برای
دریافت وام و اعتبارات مجبور به نصب پور شدهاند. از این قبیل بسیارند.
در این شرایط بدیهی است که تعدادی از پوزها مفقود یا سرقت
شوند. علاوه برآن فروشگاهایی که از اعتبار مناسب برخوردار نبوده یا پروانه
ندارند و به سادگی جابجا یا منحل میشوند، پوزها را با سایر اسباب و اثاثیه
منتقل کرده و به شرکت یا بانک مربوط خبری نمیدهند. حال اگر بانک نیز
پیگیری نکند، بعد از مدتی مدید متوجه مفقودی پوز میشود.
متاسفانه تعداد این قبیل پوزها رو به افزایش است و درصدی
قابل توجه در تمام بانکهای ایران را تشکیل میدهند. اگر متوسط قیمت یک پوز
را تا مرحله نصب حدود 250 هزار تومان و درصد مفقودی و سرقتی را حدود 3 درصد
فرض کنیم؛ بانکی که صد هزار دستگاه دارد، حدود 750 میلیون تومان از دست
داده است.
فرهنگ نامناسبی که شرایط اجتماعی یا بانکها ایجاد
کردهاند، منجر به تولید هزاران پوز سرگردان شده است که خود تهدیدی برای
آنها تلقی میشود و احتمال ضعیف دارد که در راههای ناصواب بکار برده شوند.
بهتر است که بانک مرکزی یا هر تشکل دیگری از بانک ها هر
چه زودتر به فکر اصلاح روش نصب و برخورد با این معضل اجتماعی باشد.