اَنَا رَجُل
26آذر1388

     دعوای رییس جمهور با مجلس، دعوای ریس جمهور با نخست وزیر، دعوای رییس جمهور با هر کسی که منتخب دیگری است، موضوعی طبیعی و بدیهی است. زمان بنی صدر و رجایی و دوره بعد از آن نیز همین مشکل را داشتیم که آمدند از اساس نخست وزیری را حذف کردند.

     میگویند که آدم‌های بزرگ اشتباهات بزرگ می‌کنند. اما مجموعه‌ای از آدم‌های بزرگ هم  آیا اشتباهات بزرگ میکنند؟؟؟!!!

     جواب مثبت است، آنهم چه مثبتی! همین انتخاب مستقل و مستقیم رییس جمهوری ایران را مرور کنیم. از اشتباهات بزرگی است که نه تنها جمعی بزرگ اشتباهی بزرگ مرتکب شدند، بلکه بعد از  اشتباه اول، بجای رفع اشتباه، در چاهی عمیق‌تر افتادند و دوباره اشتباه کردند!!! و انتخاب رییس جمهور را مستقل از مجلس قانون گذاری قرار دادند!!!

     مشکل از اینجا شروع می‌شود که وقتی رییس جمهور توسط مردم انتخاب شود، فکر میکند (به قانون کاری نداریم) که باید خودش برای مردمی که انتخابش کرده‌ کار کند، با آنها سخن بگوید و خلاصه با آنها طرف است.

     مجلسی‌ها هم که توسط مردم انتخاب شده‌اند فکر می‌کنند، که باید خودشان برای مردمی که انتخابشان کرده‌اند کار کنند و با آنها سخن بگویند و خلاصه با آنها طرف هستند. این میشود وضع ایران. بد بخت ما که هنوز هم اوضاع درستی نداریم و هر روزمان بدتر از دیروز است.

چاره کار ساده است؛-؛ تشکیل احزاب جدی گرفته شود. برای نمایندگان مجلس، هر حزبی نامزدهای خودش را معرفی کند. مردم به حزب مورد علاقه خودشان رای دهند تا وارد مجلس شوند. نمایندگان مجلس رییس جمهور را انتخاب کنند. این نوع گزینش در کشورهای بسیاری  انجام میشود از جمله آنهایی که دمار از روزگار ما در آورده‌اند.