گاهي وقتها بعضي از هنرپيشهها ممنوعالتصوير ميشوند يا در راديو ممنوعالمصاحبه يا صدا ميشوند. حتما گناهي از آنها سرزده است يا خطايي مرتكب شدهاند كه فعلا به ما مربوط نيست. خودشان بروند مشكلشان را حل كنند. اما نميدانيم از دستگاه خودپرداز يا پوز با هر نام و ماركي چه گناهي سر زده است كه در هيچ جايي از فيلمها، فيلمنامهها و داستانها حضور ندارد و اگر حضور داشته باشد آنرا سانسور ميكنند.
اگر تعداد كارت يا مشتريان بانكي داراي كارت و فروشگاههاي داراي پوز يا تعداد خودپردازها را در نظر بگيريم، بايد درصد كمي از صحنهها را بدون ذكر نام يا مارك فروشنده يا بانك در بر گيرد. اما دريغ از يك ثانيه نا قابل. مثل اينست كه صدا و سيما با بانكها قهر كرده و در شرايط عادي، خودشان و محصولاتشان را ممنوع التصوير كرده است. شايد فكر ميكند كه بايد براي هر كاري از آنها پول بگيرد حتي كاري كه خيلي عادي است و توسط هر كسي انجام ميشود.
حقيقت اينست كه استفاده از خودپرداز و پوز، الان ديگر در متن زندگي مردم است و در زندگي روزمره از آن استفاده ميكنند. مانند تلفن ثابت، تلفن همراه، ماشين سواري، ظروف و لوازم آشپزخانه و مانند آنها است. بنابراين استفاده از خودپرداز و پوز را هم بطور عادي و بدون مشخص كردن مارك و نام بانك نشان بدهند و در داستانها از آنها استفاده كنند. چرا براي نشان دادن تلفن همراه از سازندگان يا شركتهاي مخابراتي هزينه تقاضا نميكنند. چرا سيگار را با توجه به حرام بودن آن به انحاي مختلف نشان ميدهند؟ چرا استفاده از وسايل گوناگون را نشان ميدهند؟ ولي نوبت كه به پوز و خودپرداز ميرسد از بانكها طلب هزينه ميكنند.
