تصوير اثر انگشت، به جاي رمز آن

     در بعضي حالات مي‌توان به جاي رمز يا كد اثر انگشت كه توسط روش‌هاي پيچيده بدست مي‌آيد، از تصوير اثر انگشت استفاده كرد. به عبارت ديگر، ابتدا تصويري با كيفيت قابل قبول در پايگاه اطلاعاتي نصب مي‌نماييم. سپس در هنگام مراجعه مشتري، تصوير اثر انگشت او توسط اسكنر اخذ و نشان داده مي‌شود. كاربر مي‌تواند دو تصوير را مقايسه كند و اظهار نظر نمايد.

 

     دو روش و راه براي كاربرد اثر انگشت داريم:

1- تشخيص: يافتن مشابه اثر انگشتي در بين تعداد زيادي اثر انگشت است. به عبارت ديگر ما تعداد زيادي اثر انگشت (چندين ميليون) داريم و در پايگاه اطلاعاتي نگهداري كرده‌ايم و مي‌خواهيم بدانيم كداميك از اثر انگشت‌هاي پايگاه ما با يك اثر انگشت ناشناس منطبق است.

2- تطبيق: مقايسه يك اثر انگشت با يك اثر انگشت ديگر است.

     اين روش فقط در مواردي كاربرد دارد كه مي‌خواهيم اثر انگشت يك مشتري را با خودش تطبيق دهيم و قصد جستجو و يافتن مشابه آنرا در بين تعداد زيادي اثر انگشت نداريم. بسياري از كاربردهاي ما مانند برداشت از حساب بانكي در شعبه، تردد در مرزها، ورود به اماكن و غيره، شامل اين نوع شناسايي است.

     حجم فايل اثر انگشت به مقداري است كه اكثر ارتباطات مخابراتي مي‌تواند آنرا تحمل نمايد. حجم 3 اثر انگشت نمونه‌اي كه در تصوير ملاحظه مي‌نماييد، كمتر از 5 هزار بايت است. و حجم اثر انگشت‌هاي ديگر كمتر از 2هزار بايت است.
 

     وقتي يك اثر انگشت را رمز يا كد مي‌نماييم، رشته‌اي به طول تقريبا 300 بايت تشكيل مي‌شود. اين كار توسط برنامه‌اي كه داراي ساختار و الگوريتم پيچيده‌اي است انجام مي‌شود. هر برنامه‌اي، كد خاص خود را توليد مي‌كند و براي تشخيص يا تطبيق با رشته‌ي توليد شده توسط برنامه ديگر كاربرد ندارد. علاوه بر اين، اگر برنامه اوليه نيز بروز آوري يا بهتر شود، مجبور است كه الگوريتم توليد رمز خود را تا حدي تغيير دهد. براي رفع اين مشكلات، تصاوير اوليه براي روز مبادا نگهداري مي‌شود و براي توليد دوباره رمز بكار مي‌رود.

     مزيت عمده روش نگهداري تصوير به جاي كد اثر انگشت، مشكل تغيير روش رمز گذاري و توليد رمز را مرتفع مي‌نمايد. زيرا هيچ نوع كدگذاري روي آن انجام نمي‌شود و فقط تصوير است كه نگهداري مي‌شود. تصوير اثر انگشت را هر نوع اسكنر اثر انگشت مي‌تواند تهيه كند و تفاوت اساسي بين آنها وجود ندارد.