اين موضوع را بايد با آمار نشان داد. بنابراين شروع ميكنيم: تعداد تراكنشهاي دريافت پول در امريكا و در سال 2003 به 12450 ميليون عدد رسيد. اين ميزان فقط 3 درصد بيش از سال پيش بود. 89 درصد از اين
تراكنشها، روي 380 هزار دستگاه عابر بانك يا فقط خودپرداز
بود و بقيه روي 6 / 1 ميليون دستگاه پوز فروشگاهي (POS)
بود كه مشتري ميتواند تقاضا كند كه مقداري پول به مقدار خريد او اضافه
شود. به دليل رشد دستگاههاي عابر بانك و خودپرداز، تراكنش معمول سالانه يك
دستگاه، به ميزان 28900 مورد تقليل يافته است. اين ميزان به دليل رقابت خرده فروشان در پرداخت پول به دارندگان كارت نيز تقليل مييابد. پس بايد به فكر خدمات اضافي با دريافت كارمزد مناسب روي دستگاههاي عابر بانك هم بود. بنابراين اگر روزهاي دريافت پول از دستگاه را در طي سال 365 روز فرض نماييم و متوسط ساعات كاركرد معمول و فعال يك دستگاه در روز را 16 ساعت فرض كنيم (مثلاً 7 صبح تا 11 شب)، تعداد تراكنشهاي دريافت پول حدود 80 مورد در روز و 5 مورد در ساعت ميرسد.
البته توجه داشته باشيد اين مقادير براي امريكا و در سال 2003 است كه همه كارها براي سود بردن و منافع اقتصادي است و اين كارها توسط اشخاص و سازمانهاي غير دولتي انجام ميشود كه فقط بدنبال كسب درآمد هستند. نكته قابل توجه اينست كه ميزان دريافت پول و تعداد برگههاي آن نيز اندك و معدل آن حدود 65 دلار در هر مورد است. اين آمار در شمارههاي قبلي ماهنامه ارايه شده است.
با اين توصيف ميتوان بطور تقريبي عنوان نمود كه ميزان كاركرد و معمولِ دستگاههاي خودپرداز ايراني، حدود 10 برابر خارجي است. و اگر نوع مصرف دستگاههاي خودپرداز را كه پرداخت حقوق ماهانه و انجام عمليات تحويلداري و مانند آن است را حذف كنيم، به سمت واقعي شدن و كم شدن مصرف دستگاه پيش ميرويم. بنابراين شركتهايي كه خدمات پشتيباني و نگهداري دستگاههاي خود پرداز را در ايران انجام ميدهند بايد تفاوت استهلاك را محاسبه و از مشتريان خود دريافت نمايند. در غير اين صورت، بعد از سالهاي اوليه خريد دستگاهها (كه نو ميباشند)، دچار ضرر يا سود كم ميگردند.